بازار سیاه

تو و من شکل ابرهایی هستیم که هنوز توی آسمان شکل نگرفته. تو و من مثل مجسمه هایی هستیم که هنوز مجسمه سازش قدم به روی دنیا نگذاشته. ما رنگ گل هایی هستیم که وسط دوردست ترین جای جنگل های کشف نشده پیدا می شوند. ما پرواز آن پرنده ای هستیم که حتی چشم مسلح هم توان دیدنش را ندارد.

من و تو آن شیشه ی شرابیم که از داخل عرشه ی کشتی که دویست سال پیش غرق شده است پیدا می شود.

جهانت را دیده ام. در آسمانش دو خورشید می تابد. ماه ندارد اما شب هایش دراز نیست. هوایش عالیست؛ باران می بارد اما خیس نمی شوی. نه گرم است و نه سرد؛ ابرها لای دستانت می لغزند. عشق جاری است اما درد ندارد. تنهایی اما تنهایی آزار ندارد. جهان تو پاک است و پاک می ماند. دنیای تو سفید است اما زیبایی های رنگ سیاه را هم دارد.

جهان تو؛ جهان توست اما صاحب دارد ...

تو چاقویی هستی که من در درون خود میچرخانم.

(کافکا)

شیب تند واژه هایت عاشقترم می کنند؛ آن غضب نهفته توی صدایت دلفریب ترین چیز دنیاست. نگاهت وقتی که هیچکس نمی فهمد عاشقی یا آرام، عصبانی هستی یا بی صدا ... ! گاهی وقت ها حتی فهمیدنت برای من هم سخت است.

تو هرچه نزدیکتر شوی یک چیزی توی دلم آب می رود اما نمی دانم کجا جمع می شود؛ یک روزی یک جایی سر باز می کند ... خدا آن روز را نیاورد ... !

ابرهای حسرتت روی آسمان دلم هست؛ جالب است ... توی این گرما هم می بارد!

تنم پر از زخم هایی است که برای تو سر باز کرده اند ... شانه هایم گریه می کنند؛ پاهایم جای نشستنت را گود افتاده اند ... دندان هایم سرافرازند؛ از چنگی که به لبانت زده اند! کجای موهایم را چنگ زده ای که از حسرتت حالا سفید انداخته است.

آه نازلی من ... آن یاس های پشت گردنم را کی کاشتی!

به چشمانت نگاه می کنم؛ شبیه ساحل ۵ صبح است ... سوت و کور، آرام ... ساحلی که هر نیم ساعت یک شیشه شراب کهنه را موج ها از کیلومتر ها دورتر و از عرشه ی یک کشتی شکسته به ساحل می زند! دریایی که ماهی هایش زمین و زمان را به هم می دوزند تا گیر قلاب دلدارشان باشند.

پس به سلامتی شراب و ماهی ها ... به سلامتی دلی که لنگرگاه نگاه توست ...

شب هایم تاریک و تاریک تر می شوند. دردهایم دیگر نای درد کشیدن هم ندارند. آسمان باکی از غریدن برایم ندارد. لبخندت محو شده است میان غم هایم! تصویر تو را نقاشی می کنم اما خطوط لب هایت را یادم رفته است!

کمی از لب هایت برایم مینویسی؟!